تاملات و تحملات - تصورات

فراموشی

می سم فروتن — Tue, 1 May 2012 04:39:53 GMT

فراموشی، بسته ی سیگاری ست که عوضش کرده ای. آخرین نخ سیگاری ست که مانده ته جیب یک مرده. فراموشی آخرین پک است.

... آی دوست آی دوست،‌ چهره ی آشنایت پیدا نیست

می سم فروتن — Thu, 3 Nov 2011 12:08:06 GMT

دست های سرماخورده ی پائیز،‌ ترس آلوده شدن به یک بیماری مبهم...

فیلسوف کوچک من

می سم فروتن — Wed, 19 Oct 2011 17:30:33 GMT

تو از تصورات زیبای من هم شیرین تری...

خشک شدیم

می سم فروتن — Sun, 2 Oct 2011 21:33:10 GMT

سرفه ی ملحفه، پائیز بیمارستان، عفونت گل
گل عفونت، بیمارستان پائیز، ملحفه ی سرفه

_{رجوع شود به دو سه پست قبل. حال و روزم توی گلوی
یاسمین لوی گیر کرده. یک چیز که لوی نخوانده. نتوانسته بخواندم... تنها صداست که می ماند و من خفه خونم... رجوع شوم.}

اشک من بر گونه ی تو...

می سم فروتن — Tue, 16 Aug 2011 12:30:13 GMT

شک ندارم؛ اشک ندارم. شک ندارم تو جای من اشک ریختی.

_{خسته وخفه. شاید به این خاطر همراه می شوم با صداای yasmin levy. صدای ناله و فریاد تا گلو آمده .}

_{یکی از آهنگهایش را گوش کنیم با هم:}

_Alegria

می سم فروتن — Sat, 13 Aug 2011 08:58:55 GMT

در چهره ام انگار ارگی فرو ریخته است...

خاموش و خاک خورده

می سم فروتن — Tue, 9 Aug 2011 06:56:50 GMT

دوست دارم هزارها خط در رابطه با این عکس بنویسم ولی ناگفته می گذرم بگذار خود عکس حرف بزند.

قاب خاموش تلویزیونی در باغچه ی خانه ی متروک پدربزرگم/ روستای قصر_ بم/ بهار 1390

چه مومنانه...

می سم فروتن — Wed, 27 Jul 2011 07:53:14 GMT

دیدن تو دینم، آئینه ات آئینم.

دید ار

می سم فروتن — Fri, 22 Jul 2011 04:57:14 GMT

چشمان تو، عینیت نگاه من.

فندکی از جیب مردگان تو

می سم فروتن — Fri, 8 Jul 2011 03:41:45 GMT

پیراهنم بوی قبرستان می دهد. دکمه ی یقه ام را باز گذاشته ام. که اگر آفتاب از آنطرفی در آمد که من غروب می کنم، سری به کفنم بزند. سینه ام را شرحه شرحه ببیند از فراق. دلش بسوزد. برود. سر به کوه بگذارد. شب شود. توی قبرم دراز بکشم و کم کم بخوابم شاید به خوابم آمده باشی. و گفته باشی سیگار آتش است بگذر از آتش. و من گفته باشم کسی برای مرده ام آتشی نیاورد. زنده ام را آتش زدند. بگویی خودت زدی. آتش تقصیری نداشت. بگویم قبول و ... یکهو بیدار شوم. قبرم را باور نکنم. کفنم را باور نکنم. بترسم. و آغوش تو نباشد که پناه بیاورم به آن. از ترس به خواب بروم. شاید به خوابم بیایی.

_{راهی دیار آبا و اجدادی ام و مثل شاعر همشهری انقدر فانتزی ندارم که بگویم: بانو به خدا بم بم سوزان کویری با دامن گلدار شما عین هلند است... و مثل خودم مانده ام بین رفتن و ماندن... ولی شاید خاک آبا و اجدایم حوصله مو داشته باشه... اینجا که در حوصله ی خلق نگنجید دلم...}